Open brief aan de Europese leiders

5 februari 2015

De Nederlandse Roos Mavrikou-Zevenhuizen woont sinds 2007 in Griekenland en ondervindt dagelijks de gevolgen van de zware bezuinigingen die Europa heeft opgelegd.  In februari van dit jaar stuurde ze daarom een hartenkreet naar verschillende Europese leiders.

Skyros, Griekenland 04-02-‘15

Geachte heer Dijsselbloem,

Ik vermoed dat er wel wat voor nodig is om deze brief ook daadwerkelijk bij u te doen belanden, maar ik hoop dat deze hartekreet bij u aankomt.

Mijn naam is Roos Mavrikou en ik ben sinds 2007 woonachtig in Griekenland. Daar woon ik met mijn Griekse man en twee dochtertjes van zes en drie jaar oud.

U bent als geen ander op de hoogte van de problematiek hier en toch lijken bepaalde feiten alleen maar als zijnde tot u en uw collega’s in Brussel door te dringen. Dat 27% van de Griekse beroepsbevolking werkeloos is, is in uw ogen slechts een percentage. Voor ons is het de werkelijkheid. Dat nog geen 10% van deze werkelozen aanspraak kan maken op een vergoeding van nog geen 400 euro per maand, voor nog geen jaar, lijkt ook slechts een statistiek. Alsof hier geen gezinnen achter schuil gaan die leven in een land met een even kostbare levensonderhoud (huur, voeding, elektriciteit) als in Nederland; het land waar ik tot mijn 27e heb gewoond.

Ik ben een hoger opgeleid, realistisch en kritisch iemand, maar Griekenland kan zo niet verder en mede daarom begrijp en steun ik de huidige Griekse regering volop in haar vraag om heronderhandelingen. Daar is niets radicaals aan, aangezien het dit land na zoveel jaren van wanbeleid –en dan heb ik het niet alleen over de Griekse regering, maar zeker ook over de door de trojka opgelegde extreme hoeveelheid hervormingen die wel degelijk voor het grootste deel zijn doorgevoerd- niets dan letterlijke en figuurlijke depressie heeft gebracht.

Ik kan de brief heel lang maken door te beschrijven waarom het land ooit op een bepaald punt is beland, maar vaak is dat vechten tegen de bierkaai. Meer nog tegen de onbuigzame politiek die vanuit Brussel wordt gevoerd.

Echter, als mijn dochter van nog geen zeven jaar deze winter een week lang zonder verwarming in het basisschool gebouw les krijgt en daarbij haar jas moet aanhouden vanwege de koude en het gebrek aan budget voor stookolie, en dit ons eveneens overkomt in het lokale ziekenhuisje waar het beperkte personeel rondloopt in hun jassen, dan vrees ik dat er in het buitenland niet beseft wordt hoe dramatisch het hier gesteld is en dat de mensen hier niet ondankbaar zijn (zoals nu veelal wordt beweerd), maar vooral wanhopig. Ik zie het als mijn taak als inwoner van dit land, en als moeder van twee jonge kinderen, om u een brief te schrijven in de hoop dat u goed nadenkt over hoe u tegen ons en onze situatie aankijkt.

De mensen verdienen hier meer dan de dreigingen over en weer. Wij verdienen op zijn minst waardigheid en goed functionerende pilaren van de samenleving; onderwijs en gezondheidszorg. Die zijn de afgelopen jaren compleet afgebrokkeld, mede dankzij het opgelegde beleid en bezuinigingen van u en uw collega’s in Brussel.

Ik vraag u om begrip, ik vraag u om redelijkheid en ik vraag u diep in uw hart te kijken en ons niet als het zwarte schaap, of slechts als statistieken te zien, maar als mensen net als u en uw familie en vrienden die simpelweg willen (over)leven.

In afwachting van uw antwoord, verblijf ik,

Roos Mavrikou

________________________________________________

Skyros, Greece, 05-02-‘15

Sincere mr. Dijsselbloem, mr. Juncker, mr. Schäuble, mr. Schultz, mr. Draghi and anyone else responsible for European policies,

I suspect it will take a lot for this letter to actually reach any one of you, but I hope this cry of the heart eventually will.

My name is Roos Mavrikou, born and raised in the Netherlands and since 2007 living in Greece, with my Greek (hardworking) husband and our two small daughters of six and three years old.

Every single one of you is aware of the problems in Greece and still some facts seem to reach you and your colleges in Brussels only as such. Facts. That around 27% of the working population is without a job seems only a percentage in your eyes. For us it is reality. Life. That not even 10% of those people may apply for government help for less than 400 Euros per month, for no longer then a year, also seems to reach you only as a statistic. While behind those statistics are families living in this country with the same costs of living as example in the Netherlands, or in Germany. That statistics has pushed a large part of them into poverty.

I am a higher educated, realistic and critical person, but Greece couldn’t continue like it has been the last five years and therefore I understand and support the Greek government in all its requests for renegotiation. That is not radical for a country that after so many years of misconduct –and I do not mean only the Greek government(s), but certainly also the extreme reforms imposed by the troika, which the country, contrary of public believe, has mostly followed through on- have brought only depression.

I could make this letter even longer by describing why this country reached a certain point, but it is fighting huge prejudices.

However, when my daughter of not even seven years old, has to go to school in the winter and comes home with the message she wore her jacket all day, due to lack of heating, and the same thing happens to us, when we have to go to the local hospital, where the limited personnel also walks around in their jackets, for the same reason, I fear that in Brussel people do not realise how dramatic life has gotten here and Greek people are not ungrateful (as media has pictured us now), but mostly desperate. That’s why I see it as my obligation as a citizen of Greece, and even more so as a mother of two young children, to write this letter in the hope all of you will rethink how you view this situation in Greece and the rest of Europe. Nobody can allege with dry eyes that the approach of Greece’s crisis has worked.

People here deserve more than continuing forms of threats and oppression. We at least deserve dignity and good functioning pillars of society; such as education and healthcare. Those have crumbled down due to strong austerity measures imposed by you and your colleagues from Brussels. Something that can only be considered as shameful.

I am asking you for understanding, for reasonability, and I am asking you to look deep into your hearts and stop looking at us as the black sheep of Europe, or mere statistics, but as people such as you and your family and friends, who only want a normal live for themselves and their loved ones.

Awaiting your reply,

Sincerely,
Roos Mavrikou

Roos Mavrikou-Zevenhuizen woont sinds 2007 samen met haar Griekse man en hun twee jonge dochtertjes (van 3 en 6) op Skyros. Daar runnen ze samen familiehotel Axilleion in het dorpje Aspous.

Roos heeft ook twee boekjes geschreven over haar leven en de crisis in Griekenland: Een ‘vreemde’ kijk op Griekenland (2011) en Een dagboek in de Griekse crisis (2013).


(Nog een) Open brief aan Jeroen Dijsselbloem

3 juli 1900

De Nederlandse Roos Mavrikou-Zevenhuizen woont sinds 2007 in Griekenland en ondervindt dagelijks de gevolgen van de zware bezuinigingen die Europa heeft opgelegd.  In februari van dit jaar stuurde ze daarom een hartenkreet naar verschillende Europese leiders. Nu – een half jaar later – heeft Roos opnieuw een open brief geschreven; aan minister van Financiën en Eurogroep-voorzitter Jeroen Dijsselbloem.

Meneer Dijsselbloem,

De ontknoping van het Griekse tragedie lijkt zich te ontvouwen tot een van de grootste tragedies die Europa ooit gekend heeft.

Ik begrijp het simpelweg niet. Ben inmiddels ook behoorlijk emotioneel door alles. Woede, angst, teleurstelling zijn nu de toonaangevende emoties. Met twee jonge kindjes sta je nu eenmaal kwetsbaar in het leven, zeker als je in een land leeft waar Europese overheden de afgelopen jaren een beleid hebben opgelegd dat de economie en inherent daaraan de samenleving, voor een groot deel hebben doen instorten.

Roos_Skyros

Roos Mavrikou met haar dochtertjes op Skyros

Meerdere malen per dag, misschien wel per uur, stel ik mijzelf de vraag: zouden zij echt geloven in wat zij meedelen vanuit Brussel. Zou de heer Dijsselbloem werkelijk geloven dat het voorstel dat er door de Eurogroep als semi-definitief op tafel werd gelegd, na maanden van onderhandelen, redelijk te noemen is?

Een van de maatregelen uit dit voorstel is het verhogen van de btw op hotels en appartementen van 6,5 procent naar 23 procent? Redelijk? U noemt dat zo in uw reacties, maar gelooft u dat echt? Rond de vijftig procent van de Grieken leeft van het toerisme. Het enige dat de economie niet compleet dood heeft laten bloeden na vijf jaar van zware bezuinigingen. Bezuinigingen die het tegenovergestelde hebben bereikt van wat er als zogenaamde doelstelling was gesteld: het uit de crisis trekken van Griekenland. Het Griekse ‘hulpplan’ dat hoge leningen, met toentertijd hoge (woeker)rentes, inhield waarvan het geld grotendeels werd gebruikt om westerse banken overeind te houden. Alleen werd het heel braaf tot het Griekse reddingsplan gedoopt en iedereen nam dat klakkeloos aan en over.

U ziet toch wel in dat Griekenland niet gered is? De handtekeningen die respectievelijk door Papandreou en Samaras onder alle voorstellen vanuit de Eurogroep zijn gezet hebben daarbij niet geholpen en een eventuele handtekening van Tsipras had dat evenmin gedaan. Het tegendeel daarvan is zelfs bereikt. Het plan de campagne vanuit Brussel was er één van tunnelvisie. Technocratisch blindstaren, in plaats van te kijken naar wat Europa en diens inwoners werkelijk nodig hebben. Beweren dat Griekenland een licht herstel kende is klinkklare onzin met een vierde van de arbeidende bevolking die werkeloos thuis zit zonder enig perspectief!

Helaas hebben de media een grote rol gespeeld in het feilloos kopiëren van diezelfde tunnelvisie en werd Griekenland steeds meer afgeschilderd als het ondankbare zwarte schaap binnen de Europese samenleving dat krijgt wat het verdient. Inmiddels heeft u de publieke opinie van de Nederlandse bevolking met zich mee. Daar is door u en collega’s wel voor gezorgd. Het hele volk is uitgebreid geanalyseerd en in een zeer negatief daglicht komen te staan door vele fabeltjes die daarmee gepaard gingen.

Albert Einstein zei ooit: We cannot solve our problems with the same thinking we used when we created them.

Hij zei ook: Insanity is doing the same thing over and over again and expecting different result.

Een wijs man. Een van de wijste die ooit geleefd heeft. Waarom neemt u deze quotes niet ter harte? Of het advies van al die economen die het handelen vanuit Brussel bijna massaal verwerpen en bestempelen als destructief?

Laat u echt een geheel volk, bestaande uit jonge kinderen die hun leven net beginnen, ouderen die het zien aflopen en alles daartussen, moedwillig in de armoede storten, omdat zij via een referendum (een grondrecht binnen een democratie) waarschijnlijk nee zullen zeggen tegen nog zwaardere bezuinigingen na de eerdere die al zo allesverwoestend zijn gebleken? Is dat het Europa dat u wenst? Zo ja, God help ons.

Roos Mavrikou
Skyros, Griekenland, 30 juni 2015

Roos Mavrikou-Zevenhuizen woont sinds 2007 samen met haar Griekse man en hun twee jonge dochtertjes op Skyros. Daar runnen ze samen familiehotel Axilleion in het dorpje Aspous.

Roos heeft ook twee boekjes geschreven over haar leven en de crisis in Griekenland: Een ‘vreemde’ kijk op Griekenland (2011) en Een dagboek in de Griekse crisis (2013). Momenteel schrijft ze aan een derde boek.