Gehandicapte kinderen opgesloten in kooien

16 november 2014

kooi_kind_LechainaEen aantal gehandicapte kinderen zit al jaren opgesloten in kooien in een staatsinstelling in de Zuid-Griekse stad Lechaina, blijkt uit een schokkende radioreportage van de BBC.

De kinderen en jongvolwassenen  zitten de hele dag in hun kooi en worden gevoerd door de tralies. Persoonlijke spullen hebben ze er niet.

Een van de verpleegsters zegt dat er te weinig geld en personeel is om het anders te doen: “We hebben er voor gevochten om deze kooien te krijgen, zodat de kinderen meer vrijheid hebben. Eerst lagen ze met hun armen en benen vastgebonden in bed.”

“Meer dan twee derde van deze kinderen zijn in de steek gelaten door hun familie en we hebben niet de tijd ze de emotionele steun te geven die die we zouden willen, of de individuele zorg die ze verdienen”, zegt directeur Gina Tsoukala

In de instelling verblijven ruim zestig kinderen met autisme en Down-syndroom. Er is slechts één verpleegkundige en één assistent per verdieping beschikbaar voor meer dan 20 inwoners. Een permanente arts is er niet in het centrum.

In 2006 en 2007 overleden twee kinderen door slecht toezicht in de instelling. Na deze incidenten besloot het management kooien te bouwen om herhaling te voorkomen. De Griekse kinderombudsman, die het centrum in 2010 bezocht, concludeerde dat de kooien illegaal zijn en schreef een vernietigend rapport over de mensonterende leefomstandigheden.

Plaatselijke arts George Gotis, die twintig jaar als vrijwilliger werkt in het centrum in Lechaina, is het niet eens met de kritiek. Hij meent dat het een van de beste instellingen  voor gehandicapte kinderen is. Niet alleen in Griekenland maar in heel Europa.

“Veel van deze zwaar gehandicapte kinderen leven veel langer dan hun gemiddelde levensverwachting. De kooibedden, die werden gebouwd om hen te beschermen tegen zichzelf, hebben daarbij een grote rol gespeeld”, zegt Gotis.

In shock

De slechte omstandigheden kwamen vijf jaar geleden voor het eerst onder de aandacht van de autoriteiten, toen Europese afgestudeerde studenten enkele maanden vrijwilligerswerk deden in het centrum.

“De eerste dag was ik helemaal in shock. Ik had nooit gedacht dat deze situatie in een modern Europees land zou bestaan. Maar ik was nog meer verbaasd dat het personeel zich gedroeg alsof het normaal was,” zegt Catarina Neves, een Portugese psychologe die als vrijwilliger in het centrum werkte.

Op de brandbrieven die de vrijwilligers aan politici en ambtenaren van de EU en mensenrechtenorganisaties schreven, kwam geen enkele inhoudelijke reactie.

Vijf jaar later is er nauwelijks iets veranderd in de situatie. Inmiddels circuleert er op internet een petitie tegen de onmenselijke behandeling van mensen met een verstandelijke handicap  in Lechaina en andere instellingen in Griekenland.