Nieuw magazine over Grieks eten en cultuur

23 december 2017

Voor liefhebbers van Grieks eten en cultuur is er sinds kort een nieuw tijdschrift: Taverna Magazine. Het (Engelstalige) blad verschijnt vier keer per jaar en heeft het herontdekken van  Griekse smaken en creaties en het samenbrengen van traditie en innovatie als missie.

Taverna Magazine is een initiatief van Michalis Michael, journalist, foodblogger en hoofdredacteur van de gedrukte editie van LIFO, de grootste wekelijkse gratis krant die overal in Griekenland wordt verspreid. Het blad wordt uitgegeven door Stathis Tsagkarousianos, ook de uitgever van LIFO.

In het eerste nummer gaat de lezer mee op reis door een aantal Griekse regio’s. Er wordt aandacht besteed aan de geheimen van de authentieke zoetwaren van Syros, de beroemde wijnen van Santorini en de oude keuken van Kreta – om maar een paar van de culinaire ‘stops’ te noemen.

Het magazine is te koop op een aantal plaatsen in Athene, waaronder de winkel van het Cycladisch Museum, de Evripidis boekwinkels en Free Thinking Zone. Het blad is ook verkrijgbaar via de webshop. Een exemplaar van Taverna Magazine kost 10 euro.


Net niet Grieks

4 september 2012

Mijn boekenkast herbergt een flink aantal Griekse kookboeken. Stuk voor stuk vol met heerlijke Griekse gerechten en prachtige foto’s, maar eigenlijk ook allemaal een beetje ‘meer van hetzelfde’. Net niet Grieks is een welkome uitzondering op deze standaardkookboeken.

Julie Smit woont al jaren op Lesvos en geeft via haar eigen uitgeverij Smitaki originele boeken uit over het eiland. Het kookboek Net niet Grieks; koken met Griekse ingrediënten is er één van.

De 92 recepten in het boek laten zich het best omschrijven als Grieks met een twist. Waar de Grieken zelf het liefst vasthouden aan hun traditionele recepten, geeft Julie er een geheel eigen draai aan met ingrediënten en combinaties uit andere keukens. Enkele voorbeelden: gegrilde watermeloen met feta, tijmlikeur, Griekse bitterballen en karbonades met venkel-olijvensaus.

Het boek heeft twaalf hoofdstukken; voor iedere maand één. En in elke maand worden ingrediënten gebruikt die op dat moment volop verkrijgbaar zijn. Naast recepten waarvan het water je in de mond loopt, bevat het boek ook talloze wetenswaardigheden over Griekenland, de Griekse keuken en de ingrediënten.

Origineel zijn niet alleen de recepten, maar ook de kleurige en vrolijke illustraties van Sylvia Weve. Net niet Grieks is een verrassende aanvulling op de kookboeken met traditionele Griekse en mediterrane gerechten.

Net niet Grieks – Julie Smit
Uitgeverij: Smitaki | 2012
Prijs: via website € 19 (incl verzendkosten), boekhandel €22
ISBN/EAN: 978-90-816501-0-6


Hoezo ouzo?

17 september 2000

“Ouzo is venijnig spul”, waarschuwde Griekse vriend T. me eens. “Je bent er twee keer ziek van: de avond waarop je te veel hebt gedronken en de volgende dag.” Want, zo beweerde hij, als je ’s morgens water drinkt vanwege de nadorst gaat de alcohol opnieuw werken. Daarom dronk T. zelf altijd whisky.
time to drink ouzo
Of het verhaal van mijn vriend waar is, waag ik te betwijfelen (al heb ik dat toen niet tegen hem gezegd). Maar dat ouzo een behoorlijk koppig drankje kan zijn, heb ik aan den lijve ondervonden. Vandaar ook dat in Griekenland een ‘ouzaki’ vrijwel altijd vergezeld gaat van een klein hapje.

De traditionele Griekse drank wordt gemaakt van alcohol, druiven en verschillende kruiden, waarbij een hoofdrol is weggelegd voor anijs. Dat de ouzo melkachtig wordt als je er water bij doet, komt door de etherische oliën uit de anijs die moeilijk oplossen in alcohol. Hoe meer anijs de ouzo bevat, hoe troebeler het drankje zal worden.

Niet alleen het traditionele Griekse drankje, maar ook de ontstaansgeschiedenis van ouzo is een tikje troebel. Zeker is dat de drank zelf is afgeleid van de Turkse raki. Maar over de herkomst van de naam ouzo doen verschillende verhalen de ronde. Een verklaring is dat ouzo werd afgeleid van üzüm, het Turkse woord voor druif, maar het volgende verhaal lijkt een stuk aannemelijker.

In de stad Tyrnavos in de buurt van Larissa werd rond 1800 volop gehandeld in coconnen van zijderupsen. De beste kwaliteit werd geëxporteerd naar Marseille en op deze kisten stond ‘uso Massalia’, Italiaans voor ‘gebruik in Marseille’.  De Turkse arts Anastas (Anastasios) Bey zou tijdens een bezoekje aan Tyrnavos gevraagd hebben om een glaasje lokale tsipouro. Toen hij een slok had genomen, riep hij: “Dit is uso Marsilia mijn vrienden!” Hij verwees hiermee naar de hoge kwaliteit. Uiteindelijk leidde dit ertoe dat het drankje de naam uso / ouzo kreeg.